Zeemeermintranen

door: Wouter van der Heij, Mariene ecoloog en projectleider

Elk najaar brengen we als vriendengroep en waddenliefhebbers een weekend door op Terschelling. En elk jaar lopen we met elkaar op zaterdag van de strandtent Heartbreak Hotel naar het uiterste puntje van het eiland, het Amelandergat. Struinend naar dat illustere stukje barnsteen of die bijzondere Noordkromp maar ook met een jut-tas in de hand om touw, visnetten, en andere rotzooi te verzamelen en bij een strandpaal klaar te zetten voor de Milieujutter.

Het had hard gewaaid op vrijdag en dat was op het strand gelijk goed te merken. Meer dan anders lag het strand bezaaid met aangespoeld afval uit zee. De bekende felgekleurde touwtjes lagen er weer volop en na enkele strandpalen kon de eerste vuilniszak al worden gevuld. Al plastic juttend vraag je je geregeld af het strand morgen niet weer net zo vol plastic ligt, maar elk stukje afval is er één en we denken als vriendengroep toch het resultaat te kunnen zien van de vele handen die jaarlijks meehelpen om het Terschellinger strand schoon te houden.

Nadat we het drenkelingenhuisje alweer even achter ons hebben gelaten zien we ook het werk van de wind op de duinen van de Boschplaat. Zoals het hoort bij een Waddeneiland groeit de ‘kop van het eiland’ aan de westkant en erodeert de ‘staart’ aan de oostkant. Flink kliffen ontstaan er van wel enkele meters hoog. Het is prachtig om hier in het ruige najaar rond te struinen en de kracht van de zee hier zelf aan het werk te zien.

We zien in de afkalvende kliffen echter ook veel oud plastic tevoorschijn komen. De teksten op de plastic flessen doet vermoeden dat ze decennia onder het zand hebben gelegen. Hoe verder we doorlopen hoe indrukwekkender de hoeveelheden oud plastic worden. Daar waar het water naar binnen kan lopen is het volledig bezaaid. En als je door je knieën is te zien dat hele stroken bezaaid liggen met ‘zeemeermintranen’. De kleine micro pellets die als grondstof dienen voor de plastic industrie.

De bende op de oostpunt van het eiland versterkt mijn gevoel dat het opruimen van elk stukje aangespoeld afval de moeite waard is. Het verdwijnt anders onder het zand en komt vele jaren als duizend kleine stukjes weer tevoorschijn.